هرگز تو را فرموش نخواهم كرد حتي اگر مرا از ياد ببري

و هرگز از تو رنجور نخواهم شد

چرا كه تو را دوست دارم

ديوانه وار عاشقت شدم

چرا كه مهرباني را در وجودت ديدم

با چشمانت وجودم را دگرگون ساختي

و اگر تو نبودي هرگز عاشق نمي شدم

به خدا سوگند كه وجود تو در سرنوشت من نوشته شده است

و اگر با مژگانت اشاره اي كني فرسنگها راه خواهم پيمود

چرا كه شب عشق بسيار طولاني است

و قلبم در آرزوي تو مي سوزد

آنگاه كه از برابر ديدگانم دور شوي

خورشيد وجودت پنهان مي گردد

و ابرهاي غم و اندوه مرا در بر مي گيرند

و به دنياي غريبي مي برند

هميشه در قلبم حضور داري

و عشقت زندگي ام را گل باران كرده است

تمامي اين دنيا را با قلبي پر از رمز و راز به دنبالت طي كرده ام

محبوبم هميشه به یادت هستم و دوستت دارم

دوستت دارم چون تنها ترین فکر تنهای منی

دوستت دارم چون زیباترین لحظات زندگی منی

 دوستت دارم چون زیباترین رویای منی

 دوستت دارم چون به یک نگاه عشق منی

                     بیشتر که فکر می کنم می فهمم چیزی توی این دنیا نیست که لایق تو باشه

                                  تو این همه کلمه من برای گفتن حرفه دلم کلمه کم می ارم.

به یاد تو شبـــــها آسمان را می نگرم
آسمانی که ستـــــاره هایش تو را در من زنده میکند
و به یاد تو همیشه گلها را میبینـــــــم
که شمع عشق تو را در من روشن کرد
و به یاد مهربانیهــــایت خورشید را میبینم
که روشنائیش زمیــــن را روشن میکند
و به یاد قلب پاکت که روحــــم را جلا میدهد
و به دریای بیکــــران و آسمان آبی بودن
نامه هایت را میخوانــــم
نامه هایی که خاطـــرات تو را در من زنده میکنــــد
و به یاد تو همیشه منتظــــر میمانم
که روزی نه با یـــاد تو
بلکه در کنــــارت .... دنیا را زیبا میبینم

ای دوست غم جهان بیهوده مخور بیهوده غم جهان فرسوده مخور چون بود گذشت ونیست نابود پدید  

خوش باش و غم بوده ونابودی مخور

ای دوست بیا تا غم فردا نخوریم واین عمر را غنیمت شمریم فردا که از این دیر فنا در گذریم به هفت هزار سالگان سر ببریم

اگر دردل می دیدم غم و درد جدایی را

                                   به دل هرگز نمی دادم خیال اشنایی را

غصه نخور مسافر اينجا ما هم غريبيم
از ديدن نور ماه يه عمره بي نصيبيم

فرقي نداره بي تو بهارمون با پاييز
نميبيني كه شعرام هم شدن غم انگيز؟

غصه نخور مسافر اونجا هوا كه بد نيست
اينجا ولي اسمون باريدنم بلد نيست

غصه نخور مسافر فداي قلب تنگت
فداي برق ناز اون چشماي قشنگت

غصه نخور مسافر تلخه هواي دوري
من كه خودم ميدونم كه تو چقدر صبوري

غصه نخور مسافر بازم مياي به زودي
ما رو بگو چه كرديم از وقتي تو نبودي

غصه نخور مسافر غصه اثر نداره
از دل تو ميدونم هيچ كس خبر نداره

غصه نخور مسافر داره ميره ماه اسفند
بهار تو بر ميگردي چيزي نمونده بخند

غصه نخور مسافر تو خود اسموني
در ارزوي روزي كه بياي و بموني